Van de pastoor
Nieuws
HANDEN DIE ZORGEN
Er zijn zoveel handen die zorgen. Handen van mensen die werken in de zorg, maar ook van mantelzorgers. Zoals die van een man die zijn vrouw helpt bij het aankleden. Van een dochter die iedere dag even langskomt. Van een zoon die boodschappen doet. Van iemand die ’s nachts wakker wordt omdat vader of moeder roept.
Veel van die zorg gebeurt in stilte. Niemand ziet hoe moe je soms bent.
Hoeveel geduld het vraagt. Of hoe moeilijk het is te zien dat iemand van wie je houdt steeds minder kan. En toch: wat klein lijkt, is vaak groot. Een glas water aanreiken. Een deken goedleggen. Een hand vasthouden. Voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal aanhoren.
Gewoon nog even blijven zitten. Het zijn geen grote dingen. Maar ze geven blijk van liefde. Want zorgen voor een mens is hem zeggen:
jij bent mij niet tot last. Jij bent kostbaar: juist nu.
En wie zorgt, mag ook moe zijn. Mag soms verlangen naar tijd voor zichzelf. Mag verdrietig, machteloos of zelfs even ongeduldig zijn. Liefde betekent niet dat alles altijd gemakkelijk gedragen wordt.
Ook onze handen hebben soms andere handen nodig. Iemand die luistert. Iemand die even overneemt. Iemand die zegt: nu zorg ik een ogenblik voor jou.
Aan allen die thuis of elders dag aan dag voor een ander zorgen:
onderschat niet wat u doet. U kunt niet alles genezen. U kunt het ouder worden niet tegenhouden. U kunt soms zelfs weinig veranderen. Maar u kunt liefhebben. En waar een mens een andere mens niet loslaat, mogen wij geloven dat iets zichtbaar wordt van God zelf. Want vóór wij elkaar vasthouden, worden wij door Hem gedragen. En wanneer onze handen ooit moeten loslaten, blijven de Zijne.
Kapelaan Dassen
